Każda relacja wymaga troski. Dotyczy to również relacji z Bogiem. Wiara nie jest czymś statycznym. Może wzrastać, dojrzewać, ale może również stopniowo słabnąć. Najczęściej nie dzieje się to nagle. To powolny proces, którego początkowo nawet nie zauważamy.
Wielu chrześcijan odkrywa osłabienie swojej wiary dopiero wtedy, gdy pojawia się kryzys. Nagle modlitwa przestaje przynosić radość, czytanie Biblii staje się obowiązkiem, a zaufanie Bogu zastępują lęk i niepewność.
Dobra wiadomość jest taka, że duchowy spadek nie musi być końcem historii. Im wcześniej zauważysz pierwsze sygnały, tym łatwiej odbudujesz swoją relację z Bogiem.
Wiara rzadko zanika z dnia na dzień.
Najczęściej osłabia ją codzienny pośpiech, zmęczenie, rozczarowania, nieprzepracowane zranienia lub zwykłe zaniedbanie życia duchowego.
Podobnie jak relacja z bliską osobą wymaga rozmowy i czasu, tak samo wiara potrzebuje świadomego pielęgnowania.
Wiara nie słabnie dlatego, że Bóg się oddala. Najczęściej słabnie dlatego, że my przestajemy zwracać się ku Niemu.
Jednym z pierwszych sygnałów jest zmiana podejścia do modlitwy.
Jeszcze niedawno była miejscem pokoju i rozmowy z Bogiem.
Dzisiaj staje się kolejnym punktem na liście obowiązków.
Modlitwa jest krótka, mechaniczna albo całkowicie zanika.
Nie próbuj od razu wracać do godzinnych modlitw.
Zacznij od kilku minut szczerej rozmowy z Bogiem.
Nie skupiaj się na długości modlitwy, ale na autentyczności.
To bardzo subtelna zmiana.
Zaczynasz planować wszystko sam.
Analizujesz każdy problem.
Próbujesz kontrolować przyszłość.
Modlitwa staje się ostatnią, a nie pierwszą reakcją.
To znak, że zaufanie zaczyna ustępować miejsca samowystarczalności.
Zatrzymaj się przed ważnymi decyzjami.
Świadomie zaproś Boga do swoich planów.
Nawet krótka modlitwa pomaga przypomnieć sobie, że nie wszystko zależy od ciebie.
Każdy doświadcza trudnych chwil.
Jednak gdy wiara słabnie, cała uwaga skupia się na problemach.
Rozmowy dotyczą wyłącznie tego, co się nie udało.
Myśli krążą wokół lęku i niepewności.
Boże obietnice schodzą na dalszy plan.
To nie oznacza, że problemy nie istnieją.
Oznacza jedynie, że zaczynają zajmować miejsce, które wcześniej należało do zaufania.
Codziennie przypominaj sobie jeden fragment Pisma Świętego mówiący o Bożej wierności.
Nie po to, by ignorować rzeczywistość.
Po to, by spojrzeć na nią z właściwej perspektywy.
Osoba, której wiara słabnie, często zaczyna izolować się od innych wierzących.
Pojawia się zniechęcenie.
Rozczarowanie.
Brak motywacji do uczestniczenia w życiu wspólnoty.
Oczywiście czasami potrzebujemy odpoczynku.
Jeżeli jednak izolacja trwa długo, może stać się sygnałem głębszego problemu.
Nie czekaj, aż znowu „poczujesz” chęć spotkań.
Odezwij się do zaufanej osoby.
Porozmawiaj.
Poproś o modlitwę.
Wiara rozwija się znacznie łatwiej we wspólnocie niż w samotności.
To chyba najbardziej niebezpieczny sygnał.
Nie chodzi o utratę wiary w istnienie Boga.
Chodzi o utratę oczekiwania, że Bóg nadal działa.
Modlitwa staje się formalnością.
Nie spodziewasz się odpowiedzi.
Nie oczekujesz prowadzenia.
Nie liczysz na zmianę.
To moment, w którym wiara stopniowo zamienia się w religijny nawyk.
Przypomnij sobie sytuacje, w których doświadczyłeś Bożej pomocy.
Wdzięczność pomaga odbudować oczekiwanie.
Bóg był wierny wcześniej i nie przestał być wierny dzisiaj.
Absolutnie nie.
Każdy wierzący przechodzi przez okresy duchowej suchości.
Doświadczali tego bohaterowie Biblii.
Doświadczają tego również współcześni chrześcijanie.
Najważniejsze nie jest to, że przechodzisz przez kryzys.
Najważniejsze jest to, co z nim zrobisz.
W poprzednich artykułach pisaliśmy o tym, jak odbudować wiarę po rozczarowaniu, jak mówić językiem wiary oraz co blokuje jej rozwój.
Wszystkie te elementy prowadzą do jednego celu — ponownego zwrócenia serca ku Bogu.
Pomocne mogą być proste kroki:
Nie chodzi o perfekcję.
Chodzi o kierunek.
Być może rozpoznajesz u siebie jeden lub kilka opisanych sygnałów.
Nie traktuj ich jako wyroku.
Potraktuj je jako zaproszenie do zatrzymania się.
Bóg nie odwraca się od ludzi, którzy przeżywają kryzys.
Wręcz przeciwnie.
To właśnie w takich momentach często zaprasza nas do głębszej relacji.
Każdy dzień może być początkiem odbudowy.
Jeżeli zauważasz, że modlitwa stała się obowiązkiem, coraz bardziej polegasz na sobie, skupiasz się głównie na problemach, izolujesz się od wspólnoty lub przestałeś oczekiwać Bożego działania, nie oznacza to, że wszystko stracone.
To sygnały, które warto potraktować poważnie.
Wiara słabnie stopniowo, ale również stopniowo może zostać odbudowana.
Każdy świadomy krok w stronę Boga ma znaczenie. On nie oczekuje doskonałości. Zaprasza do relacji, która z czasem ponownie stanie się źródłem pokoju, nadziei i zaufania.
Poznaj pełny kontekst tych rozważań w książce „Wiara, która zwycięża świat” Ulfa Ekmana.
