Wielu ewangelicznie wierzących chrześcijan doświadczyło w ostatnich latach szczerego zaskoczenia. Spotykając na swojej drodze niektórych katolików – zaangażowanych we wspólnoty odnowy czy ruchy charyzmatyczne – usłyszeli świadectwa, które uderzały czystością przesłania. Ludzie ci z płonącymi sercami opowiadali o swoim nawróceniu, narodzeniu na nowo i głębokiej, osobistej relacji ze Zbawicielem. W ich narracji nie było miejsca na ludzkie tradycje; zamiast o Maryi czy świętych, słyszeliśmy tylko o Jezusie.
Takie doświadczenia rodzą naturalną radość. Widząc kogoś, kto kocha Chrystusa, chcemy natychmiast podać mu rękę i budować braterską jedność. Gdzie jednak w tym wszystkim przebiega nienaruszalna granica? Kiedy autentyczna miłość do braci zakorzenionych w rzymskim katolicyzmie zamienia się w niebezpieczny, milczący kompromis z doktryną, która fundamentalnie zaciemnia dzieło krzyża?
To wspaniałe, gdy poszczególni ludzie wewnątrz Kościoła rzymskokatolickiego odkrywają wystarczalność Chrystusa i decydują się głosić wyłącznie Jego. Z perspektywy duszpasterskiej jest to zjawisko, za które warto dziękować Bogu. Problem pojawia się jednak wtedy, gdy ta indywidualna, chrystocentryczna pasja zaczyna być utożsamiana z oficjalną nauką instytucji.
Możemy spotkać wierzących, którzy dla świętego spokoju lub w imię źle pojętego ekumenizmu decydują się nie poruszać tematów spornych. Przymykają oko na oficjalny system dogmatyczny, który obok Jezusa stawia drugiego, ludzkiego pośrednika. Oficjalna teologia katolicka, mimo najszczerszych chęci chrystocentrycznych jednostek, wciąż przypisuje Maryi tytuły i role, które w Piśmie Świętym należą się wyłącznie Bogu – jak choćby Współodkupicielka, Orędowniczka czy Pośredniczka łask.
Tutaj właśnie zaczyna się pułapka kompromisu. Miłość do człowieka nigdy nie może wymagać od nas zdrady Prawdy.
Prawdziwa chrześcijańska jedność nie jest budowana na dyplomacji, ale na fundamencie apostolskiej nauki. Możemy i powinniśmy kochać katolików, rozmawiać z nimi i modlić się o nich. Jednak granicą, której nikomu nie wolno przekroczyć w imię zachowania dobrych relacji, jest unikalność, wyłączność i absolutna wystarczalność Jezusa Chrystusa.
Nowy Testament stawia sprawę w sposób bezkompromisowy:
„Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus.” (1 List do Tymoteusza 2:5)
Jeśli w imię braterskiej atmosfery zaczynamy milczeć, gdy system religijny dodaje cokolwiek do ofiary złożonej na Golgocie – czy to ludzkie zasługi, czy pośrednictwo świętych – nasze milczenie staje się przyzwoleniem na zniekształcanie Ewangelii. Prawdziwa miłość do brata katolika polega na tym, by z łagodnością, ale i z pełną stanowczością wskazać mu, że Jezus nie potrzebuje żadnych „pomocników” w dziele zbawienia.
Współczesny świat próbuje nam wmówić, że każda próba obrony czystości doktrynalnej jest przejawem nietolerancji lub braku miłości. W kręgach chrześcijańskich ten nacisk bywa jeszcze silniejszy – pojawia się zarzut o rozbijanie jedności Ciała Chrystusowego.
Warto jednak zadać sobie duszpasterskie pytanie: komu okazujemy posłuszeństwo, kiedy decydujemy się na doktrynalne ustępstwa? Jezus nigdy nie budował jedności kosztem prawdy o samym Sobie. Gdy Piotr próbował odwieść Go od drogi krzyża, usłyszał twarde napomnienie.
Gdy słyszymy o katolikach, którzy mówią tylko o Jezusie, radujmy się. Zachęcajmy ich do pójścia za tym głosem do samego końca – nawet jeśli ta droga będzie wymagała od nich bolesnego porzucenia struktur i tradycji, które tę jedyność Jezusa rozmywają. Ale sami nie wchodźmy w sojusze, które wymagają schowania Biblii pod stół.
Braterska jedność kończy się tam, gdzie zaczyna się tolerowanie innego pośrednika niż Jezus. Jeśli Twoja relacja z osobami z innych tradycji religijnych wymaga od Ciebie zamilknięcia w kwestii jedynowładztwa Chrystusa, to nie jest to jedność w Duchu Świętym – to ludzki kompromis.
Dla wrażliwego sumienia jedynym bezpiecznym gruntem jest absolutna wystarczalność Krzyża. Jezus dokonał wszystkiego. Wołanie „Wykonało się!” oznacza, że dług został spłacony w całości. I to jest jedyne poselstwo, wokół którego narodzeni na nowo chrześcijanie mogą – i powinni – budować prawdziwą, nienaruszalną jedność.
Ten artykuł może również cię zainteresować:
Pułapka na wrażliwe sumienia. Czy opuszczenie Kościoła katolickiego naprawdę grozi utratą zbawienia?
