Co robisz, gdy ludzie, których podziwiasz i uważasz za duchowe autorytety, nagle decydują się na zmianę wyznania? W takiej sytuacji znalazła się pewna kobieta. Gdy jej bliscy znajomi przeszli na katolicyzm, w jej sercu pojawił się paraliżujący strach: „Czy jeśli zostanę tam, gdzie jestem, stracę zbawienie?”. Z tym dylematem poszła do wybitnego biblisty. Odpowiedź, którą usłyszała, dla wielu może być zaskoczeniem.
W dzisiejszym, pędzącym świecie rzadko zatrzymujemy się nad sprawami wiary, dopóki coś mocno nie potrząśnie naszym prywatnym życiem. Dla większości z nas religia to po prostu tradycja, w której wyrośliśmy. Co jednak zrobić, gdy w grę wchodzą głębokie, osobiste dylematy i strach o własną przyszłość – tę wieczną?
Wszystko zaczęło się od jednego, prostego pytania zadanego podczas prywatnej rozmowy. Szwedzki profesor teologii i ceniony biblista, Anders Gerdmar, usłyszał od przejętej kobiety słowa: „Czy muszę zostać katoliczką, żeby być prawdziwą chrześcijanką?”.
Kobieta była zdezorientowana. Widziała, jak osoby z jej bliskiego otoczenia, które bardzo szanowała, decydują się na formalną konwersję i wejście w struktury Kościoła katolickiego. W jej głowie natychmiast pojawiły się wątpliwości: skoro oni tam idą, to może ja czegoś nie rozumiem? Może moje dotychczasowe życie z Bogiem jest niekompletne?
Przejście na inne wyznanie to nie jest zwykła zmiana klubu sportowego czy zmiana pracy. To decyzja, która dotyka najgłębszych zakamarków ludzkiego sumienia. Szczególnie gdy z ust teologów padają kategoryczne stwierdzenia o tym, kto ma „monopol” na zbawienie, a kto zostaje na zewnątrz.
Dla wrażliwej duchowo osoby świadomość, że mogłaby znaleźć się poza nawiasem Bożego przebaczenia, bywa po prostu paraliżująca. Pojawia się lęk, niepewność i poczucie zagubienia.
Profesor Gerdmar, który przez lata badał teksty źródłowe i uczył studentów teologii na Uniwersytecie w Uppsali, podszedł do sprawy z ogromnym spokojem, ale też z duszpasterską troską. Jego odpowiedź była krótka, uwalniająca i – jak sam podkreślał – zaczerpnięta prosto z kart Nowego Testamentu:
„Ależ nie. Biblia mówi jasno, że zbawiony będzie każdy, kto wezwie imienia Pana. Z całą pewnością nie musisz zmieniać wyznania, żeby być blisko Boga”.
Ta jedna rozmowa zapoczątkowała lawinę pytań od kolejnych osób i stała się bezpośrednim impulsem do napisania książki o wymownym tytule: „Słowo Boże wystarczy”. Autor, który niedawno odszedł do Pana, zostawił w niej swój swoisty testament dla wszystkich tych, którzy gubią się w gąszczu kościelnych przepisów, tradycji i wielkich instytucji.
Gerdmar w swojej analizie nie atakuje katolików jako ludzi. Przeciwnie – wielokrotnie podkreślał, że ma wśród nich wielu serdecznych przyjaciół, z którymi łączy go wspólna wiara w Jezusa. Zwraca jednak uwagę na coś innego: na niesamowitą, uwalniającą prostotę Ewangelii.
Z perspektywy biblijnej bycie chrześcijaninem to po prostu przynależność do Chrystusa. Pozycja dziecka Bożego i bezpieczeństwo, jakie się z tym wiąże, nie zależą od tego, czy posiadamy legitymację tej czy innej organizacji kościelnej, ale od naszej wewnętrznej relacji z Ojcem w niebie.
W dobie, kiedy z jednej strony czujemy ogromną presję na budowanie sztucznej jedności za wszelką cenę, a z drugiej – wciąż żywe są dawne, historyczne uprzedzenia, głos profesora Gerdmara brzmi niezwykle trzeźwo. Przypomina on, że prawdziwa duchowa jedność między ludźmi nie potrzebuje pieczątek, dekretów ani centralnej władzy w jednym mieście.
Jeśli szukasz dziś bezpiecznego portu, czujesz się zdezorientowany religijnymi dyskusjami albo po prostu zastanawiasz się, czy Twoja wiara „wystarczy” – ta historia pokazuje, że warto wrócić do samego źródła. Czasami najprostsze odpowiedzi, zapisane na kartach Ewangelii od tysięcy lat, przynoszą najgłębszy pokój. Bo ostatecznie, by spotkać Boga, nie trzeba zmieniać wyznania – wystarczy otworzyć Jego Słowo.
Wszystkie te poruszające refleksje znajdziesz w przygotowywanej właśnie książce profesora Gerdmara, Słowo Boże wystarczy – dlaczego Biblia jest kompletnym fundamentem wiary, która już wkrótce ukaże się naszym nakładem.
Czytaj także: „Czy muszę zostać katoliczką, żeby być prawdziwą chrześcijanką?”. Pytanie, które zapoczątkowało lawinę
