Dla wielu osób moment, w którym zaczynają samodzielnie badać Pismo Święte, staje się początkiem głębokiego kryzysu sumienia. Z jednej strony odkrywają czystość i wolność ewangelicznego przesłania, z drugiej – w ich uszach wciąż brzmią słowa, którymi karmieni byli od dzieciństwa. Słowa o tym, że poza jedną, konkretną instytucją nie ma ratunku przed wiecznym potępieniem.
Gdy w sercu rodzi się pragnienie pójścia wyłącznie za głosem Jezusa, niemal natychmiast pojawia się paraliżujący lęk. Czy porzucenie tradycji ojców nie jest prostą drogą do piekła? Jak poradzić sobie z ciężarem dogmatów, które warunkują miłość Boga od przynależności do ziemskiej organizacji?
Wrażliwe, szukające Boga sumienie potrafi cierpieć w sposób niewyobrażalny dla kogoś, kto traktuje religię jedynie powierzchownie. Oficjalne dokumenty soborowe Kościoła katolickiego stawiają sprawę w sposób niezwykle kategoryczny. W Konstytucji dogmatycznej o Kościele Lumen gentium (paragraf 14) czytamy wprost:
„Nie mogliby zatem zostać zbawieni ludzie, którzy wiedząc, że Kościół założony został przez Boga za pośrednictwem Chrystusa jako konieczny, nie chcieliby bądź wstąpić do niego, bądź też w nim wytrwać.”
Dla człowieka szczerze oddanego Bogu taki werdykt brzmi jak wyrok śmierci. Rodzi się dramat: co zrobić, gdy sumienie i lektura Słowa Bożego nakazują opuścić rzymski katolicyzm, ale autorytet tegoż Kościoła grozi wieczną zgubą? To klasyczna pułapka psychologiczna i duchowa. Lęk przed potępieniem staje się potężnym narzędziem, które potrafi zatrzymać człowieka w systemie religijnym, nawet jeśli ten system przestał karmić jego duszę żywą prawdą o usprawiedliwieniu z łaski.
W poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie o bezpieczeństwo naszej wieczności warto odsunąć na bok ludzkie tradycje i spojrzeć na fundament. Wybitny szwedzki teolog i nowotestamentalista, prof. Anders Gerdmar, w swoich analizach systematycznie zdejmuje z ludzkich barków ciężar lęku generowanego przez instytucje.
Gerdmar przypomina o kluczowej prawdzie nowotestamentowej: Kościół w ujęciu biblijnym nie jest instytucją z hierarchią, stolicą w Rzymie i prawem kanonicznym. Greckie słowo ekklesia oznacza po prostu „zgromadzenie powołanych” – tych, którzy zostali wykupieni krwią Baranka, narodzili się na nowo z Ducha Świętego i wyznają Jezusa jako swojego jedynego Pana.
Kiedy ludzki dekret mówi: „Musisz należeć do naszej organizacji, by uniknąć piekła”, teologia biblijna odpowiada: „Twoje zbawienie zostało w całości dokonane na krzyżu i nie potrzebuje pieczęci żadnego urzędu nauczycielskiego”.
Kiedy paraliżuje Cię strach przed potępieniem, powinieneś uciekać nie do dokumentów teologicznych, ale do bezpośrednich obietnic Chrystusa. W Ewangelii Jana znajdujemy słowa, które są absolutnym fundamentem duchowego pokoju. Jezus nie ustanawia tam żadnych instytucjonalnych pośredników. Mówi z pełną klarownością:
Zwróć uwagę na czas użyty przez Zbawiciela: kto wierzy, ten ma życie wieczne (to rzeczywistość teraźniejsza, a nie niepewna obietnica na przyszłość) i nie idzie na sąd. Bezpieczeństwo wierzącego nie opiera się na jego doskonałości, ani tym bardziej na lojalności wobec rzymskich struktur. Ono opiera się na wierności Boga, który nie cofa swojej obietnicy.
Jeśli stoisz dziś na rozdrożu i boisz się zrobić krok naprzód ze strachu przed wieczną karą, pamiętaj: Bóg nie posłużył się lękiem, aby utrzymać Cię przy sobie. Ewangelia to Dobra Nowina, która wyzwala, a nie system gróźb, który więzi.
Utrata członkostwa w ziemskiej instytucji nie jest równoznaczna ze skreśleniem Twojego imienia z niebiańskiej Księgi Życia. Prawdziwym schronieniem dla wrażliwego sumienia jest Słowo Boże – ono nie stawia warunków w postaci „Biblii Plus” tradycji. Mówi jasno, że jedyną Bramą i Drogą jest Jezus Chrystus. Gdy składasz swoją ufność wyłącznie w Nim, jesteś bezpieczny. Na wieki.
Ten artykuł może również cię zainteresować:
Od chrztu w Duchu Świętym do „obecności Marii” – pułapka charyzmatycznego synkretyzmu
