Każdy chrześcijanin prędzej czy później spotyka się z momentami, które wystawiają jego wiarę na próbę. Nie zawsze są to spektakularne kryzysy. Często zaczyna się niewinnie – od kilku pytań bez odpowiedzi, przedłużającego się problemu lub modlitwy, która wydaje się niewysłuchana.
W poprzednim artykule dotyczącym modlitwy wiary zwracaliśmy uwagę, że życie duchowe nie polega wyłącznie na otrzymywaniu odpowiedzi od Boga. Wiara dojrzewa również w okresach oczekiwania. To właśnie wtedy najczęściej pojawiają się jej najwięksi przeciwnicy: zwątpienie, strach i zniechęcenie.
Choć każdy z nich działa inaczej, wszystkie prowadzą do tego samego celu – osłabienia zaufania do Boga.
Wiara nie jest jednorazową decyzją podjętą podczas nawrócenia. Jest relacją, która rozwija się każdego dnia.
Podobnie jak każda relacja, wymaga troski, uwagi i pielęgnowania. Gdy człowiek przestaje świadomie budować swoją więź z Bogiem, łatwo pojawiają się myśli, które podważają zaufanie.
To dlatego Biblia tak często zachęca do wytrwałości, czujności i odnawiania umysłu.
Zwątpienie jest jednym z najbardziej powszechnych doświadczeń duchowych.
Pojawia się wtedy, gdy rzeczywistość wydaje się przeczyć temu, w co wierzymy. Modlimy się o zmianę, ale jej nie widzimy. Ufamy Bogu, ale okoliczności pozostają trudne.
Samo zadawanie pytań nie jest problemem. W Biblii znajdziemy wiele przykładów ludzi, którzy pytali Boga o sens swoich doświadczeń.
Problem zaczyna się wtedy, gdy pytania prowadzą do przekonania, że Bóg przestał działać.
Najczęściej objawia się ono przez:
Najlepszym lekarstwem na zwątpienie jest powrót do prawdy.
Nie chodzi o ignorowanie trudności. Chodzi o przypominanie sobie tego, kim jest Bóg niezależnie od aktualnych okoliczności.
Warto wrócić do fragmentów Pisma Świętego, które przypominają o Bożej wierności. Warto także przypominać sobie sytuacje, w których wcześniej doświadczyliśmy Jego prowadzenia.
Jeśli zwątpienie podważa zaufanie, strach często blokuje działanie.
Człowiek może wierzyć w Boga, a jednocześnie bać się zrobić krok naprzód. Strach przed porażką, odrzuceniem lub nieznaną przyszłością sprawia, że pozostajemy w miejscu.
To właśnie dlatego tak wiele osób żyje poniżej potencjału, jaki widzi dla nich Bóg.
Strach zwykle pojawia się wtedy, gdy skupiamy się bardziej na zagrożeniach niż na Bożej obecności.
Nie oznacza to, że zagrożenia nie istnieją. Oznacza jedynie, że zaczynają zajmować centralne miejsce w naszym myśleniu.
W rezultacie przestajemy patrzeć na Boga jako źródło bezpieczeństwa.
Nie przez udawanie, że go nie ma.
Prawdziwa odwaga nie oznacza braku strachu. Oznacza działanie pomimo niego.
W praktyce oznacza to:
Im bardziej człowiek poznaje Boga, tym mniej miejsca pozostaje dla lęku.
Spośród wszystkich przeciwników wiary zniechęcenie jest często najbardziej niebezpieczne.
Nie przychodzi gwałtownie. Nie wywołuje natychmiastowego kryzysu.
Pojawia się stopniowo.
Najpierw człowiek modli się rzadziej. Potem traci entuzjazm. Następnie zaczyna myśleć, że dalsze starania nie mają sensu.
W końcu rezygnuje.
Ponieważ odbiera nadzieję.
Człowiek przestaje oczekiwać zmian. Przestaje wierzyć, że sytuacja może wyglądać inaczej.
Właśnie wtedy wiara zaczyna słabnąć najbardziej.
Pierwszym krokiem jest uświadomienie sobie jego obecności.
Następnie warto wrócić do podstaw:
Wdzięczność ma niezwykłą moc. Pozwala dostrzec Boże działanie nawet wtedy, gdy nie wszystko wygląda idealnie.
Choć mają różne źródła, wszystkie kierują uwagę człowieka na problem zamiast na Boga.
Zwątpienie mówi:
„Bóg chyba nie działa”.
Strach mówi:
„Nie dam rady”.
Zniechęcenie mówi:
„Nie warto próbować”.
Wiara odpowiada inaczej.
Przypomina, że Bóg pozostaje wierny nawet wtedy, gdy nasze emocje podpowiadają coś przeciwnego.
Podobnie jak ciało potrzebuje regularnego treningu, tak samo wiara potrzebuje systematycznego wzmacniania.
Pomagają w tym:
To właśnie te proste praktyki najczęściej decydują o duchowej stabilności w czasie kryzysów.
Paradoksalnie największy wzrost często pojawia się właśnie po okresie trudności.
Zwątpienie może prowadzić do głębszego poznania Boga.
Strach może nauczyć większego zaufania.
Zniechęcenie może przypomnieć, jak bardzo potrzebujemy Bożej obecności.
To dlatego kryzys nie musi oznaczać końca wiary. Może stać się początkiem dojrzalszej relacji z Bogiem.
Zwątpienie, strach i zniechęcenie należą do największych przeciwników życia duchowego. Każdy z nich próbuje osłabić zaufanie do Boga i skierować uwagę na problemy zamiast na Jego obecność.
Jednak żaden z nich nie musi wygrać.
Gdy człowiek wraca do Bożego Słowa, trwa w modlitwie i przypomina sobie o Bożej wierności, jego wiara może nie tylko przetrwać próbę, ale stać się silniejsza niż wcześniej.
To właśnie w takich momentach odkrywamy, że prawdziwa wiara nie polega na braku trudności. Polega na zaufaniu Bogu pomimo nich.
Poznaj pełny kontekst tych rozważań w książce „Wiara, która zwycięża świat” Ulfa Ekmana.
